พระหัตถ์แห่งเมตตา ความทรงจําของบัณฑิตตัวเล็ก ที่ได้รับโอกาสอันยิ่งใหญ่
หนึ่งในภาพความทรงจําที่ยังอยู่ในใจของคนไทย คือภาพขณะสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภาฯ พระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตผู้พิการทางร่างกายจากจังหวัดบุรีรัมย์ ด้วยพระเมตตาและความใส่พระทัยอย่างใกล้ชิด
บัณฑิตคนนั้นคือ นางสาววราภรณ์ หรือ “หมิว” สร้อยเสน ชาวอําเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์ ผู้สําเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ และเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2565
แม้มีข้อจํากัดด้านร่างกายและต้องใช้รถวีลแชร์ แต่เธอตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรด้วยตนเอง เพื่อเก็บช่วงเวลานั้นไว้เป็นเกียรติประวัติสูงสุดของชีวิต
ระหว่างการซักซ้อม มีการหารือหลายครั้งถึงวิธีเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรให้เหมาะสมกับสภาพร่างกายของเธอ ก่อนจะได้รับแจ้งว่า พระองค์ทรงมีพระเมตตา ทรงคํานึงถึงความสะดวกของเธอเป็นสําคัญ และให้สามารถเข้ามาใกล้พระแท่นได้ตามความเหมาะสม
ยิ่งไปกว่านั้น ยังทรงรับสั่งให้ประกาศเกียรตินิยมของเธอตามสิทธิ์ที่ควรได้รับ และให้เธอสามารถเงยหน้ามองพระพักตร์ พร้อมยิ้มได้โดยไม่ต้องกังวล
เพียงได้ยินเช่นนั้น เธอก็ซาบซึ้งใจตั้งแต่วันซ้อม
ในวันจริง แม้จะเป็นบัณฑิตคนสุดท้าย แต่นางสาววราภรณ์พยายามเดินเข้าใกล้พระแท่นให้มากที่สุด ก่อนที่ภาพอันงดงามจะเกิดขึ้น พระองค์ทรงโน้มพระวรกายลงมา พระราชทานปริญญาบัตรด้วยพระองค์เอง พร้อมแย้มพระสรวลและพยักพระพักตร์ให้
สําหรับเธอ นั่นไม่ใช่เพียงการรับปริญญาบัตร แต่คือ “พระหัตถ์แห่งเมตตา” ที่มอบกําลังใจให้คนตัวเล็กคนหนึ่งเชื่อว่า ข้อจํากัดทางร่างกายไม่อาจปิดกั้นความพยายามได้
หลังจากวันนั้น เธอเดินหน้าทําตามความฝัน จนได้ทํางานที่ธนาคารออมสิน สาขาสตึก และยังคงเก็บภาพวันแห่งความประทับใจไว้ในหัวใจเสมอ
เมื่อทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ เธอยอมรับว่ารู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง แต่ความทรงจําในวันนั้นจะยังคงอยู่กับเธอตลอดไป
เพราะสําหรับบัณฑิตตัวเล็กคนหนึ่ง พระเมตตาที่ได้รับในวันนั้น ไม่ได้จบลงเพียงบนเวทีพระราชทานปริญญาบัตร หากยังกลายเป็นพลังชีวิตที่ทําให้เธอเชื่อมั่นว่า ทุกความพยายามมีคุณค่า และทุกชีวิตควรได้รับโอกาสอย่างเท่าเทียม
